MAXIME LE FORESTIER

 

Maxime Le Forestier, jest jednym z najbardziej popularnych i cenionych piosenkarzy francuskich, autorem, kompozytorem i wykonawcą, wywodzącym się z gatunku ballady i protest songu.

Urodził się 10 lutego 1949 roku w Paryżu. Jego ojciec był Anglikiem, a matka Francuzką. Debiutował w 1965 r. w duecie z siostrą, Catherine. We wrześniu 1972 r. wydał swój pierwszy solowy album, zawierający jego najpopularniejsze do dziś piosenki, takie jak: "San Francisco", "Ça sert a quoi" (Czemu to służy), "Education sentimentale" (Edukacja uczuciowa) czy "Comme un arbre" (Jak drzewo). W 1974 r. sprzedaż jego płyt osiągnęła 600 000 egzemplarzy, a wkrótce potem przekroczyła półtora miliona. W 1975 r. koncertował przez trzy tygodnie w wypełnionej po brzegi, liczącej 4 tysiące miejsc sali Pałacu Kongresów w Paryżu.

 

W 1976 r. odbył wielkie tournée po Związku Radzieckim występując w czternastu miastach. Nawiązał wówczas przyjaźń z Włodzimierzem Wysockim. Następnie wyjechał na dłużej do Kanady i do Stanów Zjednoczonych, skąd powrócił dopiero w '78 roku. Wydał wówczas kolejny album, zawierający piosenki powstałe w czasie podróży i zaaranżowane w sposób bardziej "zelektryfikowany". W '79 roku nagrał swoją pierwszą płytę złożoną z piosenek Georgesa Brassensa. W '80 r. wydał szósty album autorski, zatytułowany "Les rendez-vous manqués" (Przegapione spotkania). W '81 r. we wrześniu wydał siódmy album, a w październiku i listopadzie przez sześć tygodni występował w Bobino. W '82 i '83 koncertował dużo za granicą: w Kanadzie, w Algerii, w Nowej Kaledonii i w Libanie, a także w Belgii i Szwajcarii. W październiku '83 r. zaprezentował w Bobino nowy program, gdzie eksperymentował z komputerami i syntetyzerami. Wydał też ósmy album, zatytułowany "Les jours meilleurs" (Lepsze dni), który zapoczątkował okres jego współpracy z kompozytorem i aranżerem Jean-Pierre Sabarem.

 

Kryzys popularności Maxime'a Le Forestier rozpoczął się już w końcu lat siedemdziesiątych. Jego apogeum nastąpiło między 1984 a 1986 rokiem, kiedy to zarabiał dwa razy mniej, niż wysokość podatków, które musiał płacić. Był zmuszony wówczas występować w maksymalnie ograniczonym składzie: tylko z jednym gitarzystą i głównie poza granicami Francji: w Afryce i w Europie. W '86 roku, po trzech latach przerwy wydał dziewiąty album zatytułowany "Aftershave" (Po goleniu), gdzie pojawiły się już nowe elementy, wróżące przyszły sukces. Ale dopiero w 1987 r. wraz z ukazaniem się singla zawierającego piosenkę "Né quelque part" (Urodzony gdzieś tam) Maxime Le Forestier mógł mówić o udanym come back.

 

W październiku '88 r. wyszedł jego dziesiąty album zawierający piosenkę "Né quelque part", a także drugi wielki przebój: "Ambalaba". Płyta odniosła duży sukces. W styczniu '89 roku koncertował przez trzy tygodnie w sali Bataclan w Paryżu. Z serii tych koncertów wydano płytę live. W '91 ukazał się jedenasty album zatytułowany "Sagesse de fou" (Mądrość szaleńca), z której pochodzi kolejny przebój "Bille de verre" (Szklana kula), gdzie Le Forestier śpiewa w duecie z kanadyjskim autorem i kompozytorem, Michelem Rivard. Minęły znów prawie cztery lata zanim w '95 r. ukazał się jego dwunasty album zatytułowany "Passer ma route" (Iść swoją drogą).

W styczniu i w lutym '96 r. miał długą serię koncertów w Olympii, następnie kolejne trasy, a jesienią wydał płytę złożoną z nowych i nieznanych piosenek Georgesa Brassensa. Własnie z tym programem koncertował w Krakowie i Warszawie 18 i 19 kwietnia 1997 r.